[Verse 1] ز خاکی که آغشته با خونِ ماست شکفتن مگر شرم از این خاک خاست؟ لبی را که دوختند با قفلِ درد خدا یادِ «بِگویی» در او کاشت، مرد [Chorus] ز خاکی که لرزید، جوانه دمید از آن کوچه‌ی خیس، صدا برکشید نه شمشیر، نه پرچم، فقط یک امید همین سنگ‌فرش است که نامت نوشت (شهید) [Verse 2] به نامِ همان خون، به نامِ خرد که بر زخم، معنای بودن فشرد دل از ترس خالی، کف از خشم داغ قدم‌ها شمرده، نفس‌ها، چراغ [Chorus] ز خاکی که لرزید، جوانه دمید از آن کوچه‌ی خیس، صدا برکشید نه شمشیر، نه پرچم، فقط یک امید همین سنگ‌فرش است که نامت نوشت (شهید) [Bridge] اگر مرگ پایانِ این قصه است چرا تُردِ گندم چنین مست و هست؟ چرا از لبانِ تو می‌ریزد «نه» در هر باغِ بسته، درِ تازه، به [Chorus] ز خاکی که لرزید، جوانه دمید از آن کوچه‌ی خیس، صدا برکشید نه شمشیر، نه پرچم، فقط یک امید همین سنگ‌فرش است که نامت نوشت (شهید)